ភ្នំពេញ៖ ការជ្រើសរើសរវាងទិន្នន័យផ្កាយរណប (Satellite Data) និងឧបករណ៍វាស់ស្ទង់ផ្ទាល់នៅនឹងកន្លែង (Ground-based Sensors) អាស្រ័យទៅលើគោលបំណងនៃប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែបើនិយាយពី "ភាពជាផ្លូវការ និងភាពជាក់លាក់ខ្ពស់" សម្រាប់តំបន់ជាក់លាក់ណាមួយក្នុងស្រុកខ្មែរ ឧបករណ៍វាស់ស្ទង់នៅតាមគោលដៅគឺមានអាទិភាពជាង។

​ខាងក្រោមនេះ គឺជាការប្រៀបធៀប និងការវិភាគលើករណីស្រុកខ្មែរ៖

​១. ឧបករណ៍វាស់ស្ទង់គុណភាពខ្យល់តាមគោលដៅ (Ground-based Sensors)
​នេះជាប្រភពដែល គួរយកជាផ្លូវការជាង សម្រាប់ការវាយតម្លៃកម្រិតប៉ះពាល់សុខភាពផ្ទាល់ក្នុងតំបន់។

​ភាពជាក់លាក់: វាវាស់កម្រិតកំហាប់ភាគល្អិត (ដូចជា PM_{2.5} ឬ PM_{10}) នៅកម្រិតដែលមនុស្សកំពុងដកដង្ហើមចូល (Breathing zone)។

​ពេលវេលាជាក់ស្តែង: ផ្ដល់ទិន្នន័យបានភ្លាមៗ និងច្បាស់លាស់តាមម៉ោងនីមួយៗក្នុងទីតាំងនោះ។

​ករណីនៅកម្ពុជា: ក្រសួងបរិស្ថានបានដំឡើងឧបករណ៍វាស់ស្ទង់គុណភាពខ្យល់នៅតាមបណ្តាខេត្ត និងរាជធានីភ្នំពេញ។ ទិន្នន័យនេះត្រូវបានប្រើដើម្បីប្រកាសអាសន្ន ឬណែនាំឱ្យពលរដ្ឋពាក់ម៉ាស នៅពេលមានការដុតកាកសំណល់ ឬផ្សែងអ័ព្ទឆ្លងដែន។

​២. ទិន្នន័យពីផ្កាយរណប (Satellite Data)
​មានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការមើលជារូបភាពធំ ប៉ុន្តែមានដែនកំណត់ខ្លះ។

​វិសាលភាព: ល្អបំផុតសម្រាប់ការតាមដានចលនានៃផ្សែងអ័ព្ទ (Haze) ដែលហូរចូលពីប្រទេសជិតខាង ឬការរាលដាលនៃផ្សែងភ្លើងឆេះព្រៃ។

​ចំណុចខ្សោយ: ផ្កាយរណបវាស់កម្រិតខ្យល់ពីលើមេឃចុះមកក្រោម (Columnar depth) ដែលជួនកាលស្រទាប់ខ្យល់កខ្វក់នៅខាងលើខ្ពស់ មិនទាន់ធ្លាក់មកដល់ដី ប៉ុន្តែផ្កាយរណបបង្ហាញថាមានការបំពុលខ្លាំង។ ម្យ៉ាងទៀត ពពកអាចជារបាំងធ្វើឱ្យការវាស់ស្ទង់មានការលំអៀង។

​ករណីនៅកម្ពុជា: គេប្រើផ្កាយរណប (ដូចជា Sentinel-5P ឬ MODIS) ដើម្បីមើល "ចំណុចកម្ដៅ" (Hotspots) នៃការដុតព្រៃឈើ ឬការដុតរានដីកសិកម្មនៅតាមខេត្តដាច់ស្រយាលដែលគ្មានឧបករណ៍វាស់លើដី។

​សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ តើមួយណាជាផ្លូវការជាង?
​ប្រសិនបើអ្នកចង់បានទិន្នន័យដើម្បី សម្រេចចិត្តផ្នែកច្បាប់ ឬសុខភាពសាធារណៈ

​ឧបករណ៍វាស់ស្ទង់នៅតាមគោលដៅ (Ground-based) គឺមានទម្ងន់ជាផ្លូវការជាង ព្រោះវាឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្យល់ដែលពលរដ្ឋកំពុងដកដង្ហើមពិតប្រាកដ៕